1954 Batman doğumlu. Batman Lisesi ve İ.Ü. Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü mezunu. Öğretmen ve yöneticilik yaptı. Halen Çorlu'da öğretmenlik görevini sürdürmektedir. Şiir ve yazıları çeşitli gazete ve dergilerde yayımlandı. Bir süre Yeni Devir gazetesinde kültür-sanat sayfasını yönetti. Şiir ve roman dallarında çeşitli ödüller aldı.

Keçi ile Eşek

Bir keçisi varmış fakir adamın,
Bir de eşeği...
Keçi, eşek için demiş ki birgün:
"Döndü köşeyi!
Nasıl bakıyorlar, yediriyorlar..
Neden sevmiyorlar beni bu kadar?"

Kıskançlık bu ya...
Kurnazlık düşünmüş, varmış yanına,
Acımış güya:
"Ey kardeş bilsen ne acırım sana...
Koşarlar seni değirmen taşına,
Hep çevirirsin;
Tutar yük vururlar her gün arkana,
Onu taşırsın..
Hani bir gün bile yok dinlendiğin!
Ben şayet yerinde olsaydım senin,
Geçerken yanından bir gün hendeğin
Saram tutulmuş gibi yuvarlanırdım,
Böylece birkaç gün rahat olurdum!"

İşte böyle demiş keçi eşeğe.
İnanan eşek
Yanından geçerken, düşmüş hendeğe!
Bütün yara bere içinde kalmış
Ne yapmak gerek?
Efendisi hemen baytar getirmiş.
Ötesine bakmış, yok berisine,
Yüzüne gözüne, cılk derisine...
Demiş sonunda:
"Bir keçi ciğeri bulup kaynatın
Suyunu içirin eşekceğize.
Yoksa hiçbir hayrı dokunmaz size,
Tutup ayağından dışarı atın!"

Adamcağız da
İyileşsin diye bir tek eşeği
Gözden çıkarmış ve kesmiş keçiyi
Demek başkasına düzen kuranlar
Kendi kuyularını kazmış olurlar.

En Gizli Yerinde Yüreklerin  

 Parke taşları ve çokça karanlık

Sislerin ardında sesler

Dinle dur görünmeyen sabilerin

çığlıklarını

Ah kara kara dağlardan kopup gelen kartal

Kartalların kanattığı gönüller ah

Titrerim üşürüm

Zemheriden örtüsü altında gecenin

Zihnimde sorular tümen tümen

Bilinçle ekilse gönülcüklere çekirdek

Aşk gezinse bahçemizde

Parke taşları ve çok karanlık

Ya da dekoru içimizin

Uzatsak dokunacak gibi ellerimiz

Saçlarına aydınlığın

Ama içimizde açılan pencerenin

örtük perdeleri

Işık köreltti gözleri / gerçek de

Ve ne zaman bilmiyorum / kaç yüzyıl önce

Yitirdik gerçeği biz

Ah ışık / ah gerçek

Kara kara dağlardan kopup gelen kartal

Sokağımızdan içimizden kapıp

Ötelere götüren som aydınlığı / ah

Sorular tümen tümen

Gözleri çiçek açmıyor çocukların

Umut teşrif etmiyor bahçeleri

vesaire

Çıplak ayaklar bir nâra iki yalpa

Bekçi düdükleri ve çokça karanlık

Ya da dekoru içimizin

Gör / çimentodan kabuğu içinde

iki büklüm yaşamak

Onun için uykuya yattı sevdamız

Upuzun bir uykuya

O çalak zamanlar / rahvan zamanlar

Sırı dökülmüş aynalarda kaldı

Ola ki bir gün yıldızı bol göklere

Alınan verilen soluklara karışır

Gerçek olur ışık olur

üstümüze düşer

Hep sorular

Masal bahçelerinden ışık gülleri

devşirmez olduk

Felaketimizi aydınlatma pahasına

bırak doğsun gün

Ve korkma kıyametten

İçimizde ırmak hep geriye akmıyor mu

Zaten hep kopmuyor mu kıyamet

Bırak gölgeler ardına takılmayı

En gizli yerinde yüreklerin

Mutlaka / mutlaka kalmıştır

Eski ve ulu sevdamızdan bir şey

Aşk uyanır uykusundan

Çoğalır kalkar kıyama

Yeri ve göğü dellendirerek

Tek bilinçle ekilsin gönülcüklere

çekirdek

Kekeme Şiir  

Bir faciayı yaşıyorsa gözlerim

Gözlerimin güzele hasretliğindendir

Pörsüyen çiçekler içindir ağladığım

-Yahut devrilen fidanlar için-

Susan kuşlar vurulan ceylanlar

Ve çok / çok ucuza giden zamanlar içindir

Ağladım

Yitik ezgiler içindir ağladığım

Kırılmış sazlar için

Fukara mısralar

Ve daha neler ve daha neler içindir

Ağladığım

Böyle ağlamaklı ve kekemeyse şiirim

Gönlüm söylenmezi duyduğundandır

Kişne Bre Şahbaz Şiirim  

Üç şey var kanatır hülyamı

Biri yâr biri dağ biri at

 Yâr içimdeki yardan uçtu

Yitik / dedik: üstüne bir çizik at

Bıçak yarasından derin oysa

O çizik orda kanar gün yirmi dört saat

 Kanar / kanı fikrime dolar

Geçsem geçemem altı kor üstü sırat

Şehirlerden uzağa uzağa hicreti dağın

Uzak düştükçe büyür kendinden hasreti dağın

 Ya şimdi kime yücelsin bu yürek oy

Şu kör sokaklarda mı kursun otağın

Uçmayı umar dumanlı türküler kanadında hülyam

Kalkamaz vurulur kalabalığında kirli bir sokağın

 Kasem olsun soluk soluğa koşanlar üzerine

Tırnaklarıyla kıvılcım fışkırtanlar üzerine’

Ve at / ki kızıydı rüzgârların

Esti gitti esti gitti esti gitti

 Ve at / ki yağızdı kulaydı kırdı doruydu

Dünya saadeti vurulmuştu sırtlarına

Ve at / ki Burak’tı Düldül’dü Aşkar’dı

Nakşedilmişti hayr alınlarına

 Vakta ki gitti bütün iyi insanlar

İyi atlar da esti gitti esti gitti

Yitik yârimi / terkisinde kır atımın

Kaldırsam dağların dumanına / masalımda

 Rabbim / aparsa beni bir ışık yeleli

Uzansam doruklardan sonsuzluğa / masalımda

Bu hal ne haldir yârsız dağsız atsız

Haydi sen kişne / kişne bre şahbaz şiirim .